TimeLineAlex: Eli and the Portraits

Οι Eli and the Portraits είναι ένα storytelling music project. Οι ιστορίες τους ξεκινούν από τη Θεσσαλονίκη το 2013. Εκεί ο Χρήστος Παπαδόπουλος (Eli) γράφει τα πρώτα του indie folk τραγούδια και τον Μάιο του 2017 τα πρωτοπαρουσιάζει, με τη συμμετοχή φίλων μουσικών, στο θέατρο εΦ. Το storytelling προκύπτει από την επιθυμία του να "παντρέψει" δύο αγαπημένες του μορφές αφήγησης, τη μουσική και τη θεατρική.

Από την ίδρυσή τους, κάθε live εμφάνιση των Eli and the Portraits έχει ως βασικό στοιχείο την αφήγηση μιας ιστορίας με πρωταγωνιστή τον Eli. Το όνομα προέρχεται από το ραδιοφωνικό θεατρικό έργο Under Milk Wood (Κάτω από το Γαλατόδασος) του σπουδαίου Ουαλού ποιητή Dylan Thomas. Στο έργο αυτό ο αιδεσιμότατος Eli Jenkins καταγράφει τις ιστορίες του τόπου του σε μορφή ποιημάτων και προσευχών, περιτριγυρισμένος από πορτρέτα ποιητών και συνθετών.
Τώρα, ο Χρήστος Παπαδόπουλος δραστηριοποιείται στην Αθήνα ως ηθοποιός και μουσικός. Στην Αθήνα βρήκε το κατάλληλο περιβάλλον, για να μας συστήσει εκ νέου τους Eli and the Portraits ως μια μουσική κοινότητα που διαρκώς ανανεώνεται, τόσο ως προς τα μέλη της, όσο και ως προς το είδος και το περιεχόμενο των μουσικών αναζητήσεών της.
Αποτέλεσμα αυτής της πολυετούς προσπάθειας είναι η κυκλοφορία, στο τέλος του 2025, του πρώτου ολοκληρωμένου δίσκου τους με τίτλο "The Jungle Within", στον οποίο περιγράφεται μια "ζούγκλα" εσωτερική, γεμάτη συγκρούσεις, ανασφάλειες και αυτοκριτική.

Το άλμπουμ "Eli and the Portraits - The Jungle Within"

Περίληψη

Ένα βράδυ ο Eli αποκοιμιέται μεθυσμένος και στο όνειρό του "ξυπνά" μέσα σε μια ζούγκλα. Συγκεκριμένα, βρίσκεται σε ένα συμβούλιο ζώων. Τα ζώα εξομολογούνται μια σύγκρουση που βιώνουν τελευταία με την ίδια τους τη φύση, όπως ένας ελέφαντας που δεν μπορεί πια να πατήσει δυνατά στο έδαφος, μία χελώνα που φοβάται το σκοτάδι μέσα στο καβούκι της, ένας πίθηκος που δεν μπορεί να δεχτεί ότι στο επόμενο βήμα της εξέλιξής του θα γίνει άνθρωπος κ.α. Μια φαινομενικά μικρή δυσφορία διογκώνεται σε πρωτοφανή κρίση για τη ζούγκλα και για τον Βασιλιά της, το Λιοντάρι, που καλείται να πάρει μια σημαντική απόφαση.

Προσωπικές σκέψεις

Ο Χρήστος Παπαδόπουλος είναι γιος μου και έχει το όνομα του δεξιοτέχνη σαξοφωνίστα πατέρα μου. Μεγάλωνε ακούγοντας την κατά οκτώ χρόνια μεγαλύτερη αδελφή του Ινώ να τραγουδάει και να παίζει πιάνο. Συνεπώς, η αγάπη του για το τραγούδι και τη μουσική έρρεε μέσα του απολύτως φυσιολογικά από πολύ νωρίς.

Αντίθετα με τον Χρήστο, η δική μου μουσική - αθλητική πορεία προδιαγράφηκε στο πλαίσιο μιας πολύ συντηρητικής οικογένειας. Η μητέρα μου δεν ήθελε να ασχοληθώ με τη μουσική ή με την… μπάλα. Ήθελε να γίνω επιστήμονας και δη Πολιτικός Μηχανικός. Έτσι, σχεδίασε, με τη σύμφωνη γνώμη του πατέρα μου, το δικό μου μέλλον με ένα σύνολο από πολλά "πρέπει" ή "δεν πρέπει", που, εκών άκων, επωμίσθηκα στο ακέραιο… χωρίς την παραμικρή διαπραγμάτευση. Στο τέλος αυτής της επίπονης διαδρομής οι γονείς μου ένιωθαν δικαιωμένοι, ενώ εγώ ηττημένος. Ανασφάλειες και τραύματα, όπως αυτά που εμφανίζονται στα ζώα της ζούγκλας στον δίσκο "Eli and the Portraits - The Jungle Within", γιγαντώθηκαν…

Είκοσι περίπου χρόνια αργότερα ήρθε η σειρά μου… να σχεδιάσω το μέλλον του γιου μου. Τρόμαξα, όταν αντιλήφθηκα ότι οι πρακτικές μου, αν και πιο "δημοκρατικές", δεν απείχαν και πολύ από αυτές των γονιών μου. Είχα και το γνωστό ακλόνητο άλλοθι: Όλα θα έπρεπε να γίνουν… για το καλό του.

Ευτυχώς για κείνον αλλά στην τελική και για μένα, ο Χρήστος δεν είχε καμία σχέση με τον χαρακτήρα μου! Είχε το ελεύθερο πνεύμα της μητέρας του… Αποδέχτηκε αρκετά από τα "πρέπει" ή "δεν πρέπει", που του επέβαλα. Όχι γιατί τα πίστευε, αλλά γιατί είχε την οξύνοια να τα υλοποιήσει εύκολα, χωρίς να παρεκκλίνει ούτε στο ελάχιστο από τους προσωπικούς του στόχους.

Μαθήτευσε για μια δεκαετία (1996 - 2006) στο Ωδείο Μ. Συκάκη στην Κομοτηνή σε Πιάνο, Θεωρία Μουσικής, Αρμονία, Φωνητική, Ηλεκτρική και Ακουστική Κιθάρα. Στην Κομοτηνή ίδρυσε τα πρώτα του μουσικά συγκροτήματα, Carpe Diem και μετέπειτα Shuffle, ενώ πήρε και το Proficiency για να κατανοεί τους αγγλικούς στίχους τραγουδιών και τις υποθέσεις των αγαπημένων του ταινιών και ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Όσο για τα μαθήματά του σε Γυμνάσιο - Λύκειο τα διάβαζε με την ηλεκτρική κιθάρα αγκαλιά και τα ακουστικά στα αφτιά, για να ακούει μουσική…

Το όλο σκηνικό δεν ήταν ακριβώς αυτό που θα τον οδηγούσε με ασφάλεια στο Πανεπιστήμιο. Ο Χρήστος έφτασε στην τελευταία τάξη του Λυκείου, έχοντας περάσει στα προηγούμενα χρόνια δύσκολες καταστάσεις με τις διαδοχικές απώλειες αγαπημένων προσώπων της ευρύτερης οικογένειας, αλλά και τα δικά μου εργασιακά προβλήματα. Απέναντι σε όλα αυτά η μουσική ήταν το απόλυτο καταφύγιό του. Ήταν ο χώρος που εγώ, λανθασμένα, πίστευα ότι χρησιμοποιεί για να αποφεύγει τη μελέτη για τις επερχόμενες εξετάσεις του. Η απάντηση, όμως, του Χρήστου ήταν "εκκωφαντική"… Στις πανελλαδικές εξετάσεις του 2006, όταν είχε αποτύχει… η μισή Ελλάδα, έγραψε τέσσερα 20άρια και ένα συνειδητό 15άρι στην Έκθεση μόνο και μόνο γιατί δεν ήθελε να δει τη φωτογραφία του στις εφημερίδες ανάμεσα στους… φύτουλες της χρονιάς. Πέρασε στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (11ος).

Στη Θεσσαλονίκη, απαλλαγμένος από την οικογένεια, αντιλήφθηκε σύντομα ότι αυτό το καθ’ υπόδειξη από εμένα πτυχίο δεν θα τον έκανε ευτυχισμένο. Σταδιακά άρχισε να συνειδητοποιεί ότι η ψυχή του γαλήνευε μέσα στο θέατρο και τη μουσική. Έτσι, έγινε μέλος της Θεατρικής Ομάδας του Α.Π.Θ. "Πέρα Δώθε", φοίτησε στο Θεατρικό Εργαστήρι της Θεσσαλονίκης "Αβέρτο" του Βαγγέλη Οικονόμου και μυήθηκε στην Υποκριτική, στον Αυτοσχεδιασμό, στην Κινησιολογία, στον Σύγχρονο Χορό και στην Ιστορία του Θεάτρου, ενώ ίδρυσε και το μουσικό συγκρότημα Eli and the Portraits.

Από την πλευρά μου προσπάθησα και πάλι να επιβάλω τις λογικοφανείς αντιρρήσεις μου. Ο Χρήστος, για να ξεπεράσει τον σκόπελο, υπέβαλε και πάλι μηχανογραφικό με τη διαδικασία του 10%. Βρέθηκε 5ος στο Τμήμα Πληροφορικής της Σχολής Θετικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και πήρε το πτυχίο του με βαθμό πολύ κοντά στο άριστα. Λίγο αργότερα αρίστευσε στο τριετές μεταπτυχιακό του "Ακουστικός Σχεδιασμός και Ψηφιακός Ήχος", που έκανε στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Ταυτόχρονα, συνεργάστηκε με καταξιωμένους σκηνοθέτες και συμμετείχε σε ξεχωριστές θεατρικές παραστάσεις πρώτα στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια στην Αθήνα. Αντιμετώπισε, βέβαια, ανασφάλειες και εμπειρίες τραυματικές –ουκ ολίγες– κατά την περίοδο αυτή…

Η πρώτη ύλη, λοιπόν, για τη δημιουργία ενός μουσικού - αφηγηματικού έργου με αυτοβιογραφικά στοιχεία, ήταν ήδη στις σημειώσεις του Χρήστου. Μετά από δέκα περίπου χρόνια σκληρής δουλειάς, η ιδέα έμελλε να ανθίσει στην Αθήνα με την ηχογράφηση του δίσκου The Jungle Within (Η Ζούγκλα μέσα μας). Για μένα είναι ένα μουσικό και θεατρικό παραμύθι με ευφυές σενάριο, με εικόνες και ήχους από τη φύση. Η μουσική και οι ερμηνείες έχουν πλούσια ηχοχρώματα που δημιουργούνται από ένα σύνολο εξαιρετικά ταλαντούχων νέων μουσικών, τους Eli and the Portraits.

Αν θέλετε, λοιπόν, βάλτε τα ακουστικά σας, για να μην χάσετε καμία από τις πολλές αφηγηματικές, ηχητικές και ερμηνευτικές λεπτομέρειες, τους ψιθύρους ακόμη και τις παύσεις μιας εξαιρετικά προσεγμένης παραγωγής…

Το άλμπουμ ανοίγει σαν θεατρική αυλαία…

- Στη φαινομενικά ήσυχη και ταυτόχρονα δυνατή εισαγωγή Petey S. Dee ο ήρωας της ιστορίας, ο Eli, αποκαμωμένος από τις δυσκολίες της ζωής του βρίσκει καταφύγιο στο ποτό και αποκοιμιέται μια βροχερή νύχτα με την ελπίδα ότι θα συναντήσει την επόμενη μέρα ένα καλύτερο αύριο…
"…Ο ήλιος θα λάμψει σε μια πράσινη πράσινη πεδιάδα. Είπα… ακούστε τον ήχο της καταρρακτώδους βροχής… Ο ήλιος θα λάμψει ξανά!"

- Στο Elephant ονειρεύεται ότι ξυπνάει μέσα στη ζούγκλα. Εκεί γίνεται μάρτυρας μιας φανταστικής συνεδρίας. Τα ζώα εξομολογούνται τις προσωπικές τους ανασφάλειες, έχοντας απέναντί τους, πάνω σε μια μεγάλη πέτρα, τον ελεήμονα Βασιλιά τους, το Λιοντάρι.
Τον λόγο παίρνει ο ελέφαντας και λέει εμφανώς απογοητευμένος:
"…Δεν ξέρω, μάλλον δεν είναι τίποτα... Απλώς... Έχουν περάσει μερικές μέρες που νιώθω μικρός σαν... παιδί. Βαρύς, ωστόσο, σαν... ελέφαντας. Δεν μπορώ να πατήσω στο έδαφος όπως παλιά. Μαζεύω το νερό με την προβοσκίδα μου και γίνεται άμμος. Νιώθω μικρός. Αυτό είναι όλο. Αυτό είναι όλο."
Ο βραδυκίνητος ελέφαντας, που πρώτος εμφανίζεται στο συμβούλιο συμβολίζει πιθανότατα την αίσθηση της κόπωσης που αφήνει στον καθένα η απώλεια της αυτοπεποίθησής του και της ελπίδας του για το μέλλον… Εύθραυστος σαν παιδί, βαρύς σαν ελέφαντας… Ο ελέφαντας είναι ο Eli, όπως τον είδαμε στο πρώτο τραγούδι.

- Στο μαγικό The Salt of the Earth, ο Eli αναγνωρίζει στον πατέρα του τον υποστηρικτικό του ρόλο.
Ο στίχος:
"…πατέρα, κράτα γερά, είσαι το αλάτι της γης, είσαι ο λόγος που στέκομαι στα πόδια μου, σπασμένος, μόνος, αλλά η θέληση να πετάξω είναι με το μέρος μου…"
έχει τη δύναμη να λυγίσει τον οποιονδήποτε πατέρα.

Όμως κάπου εκεί εμφανίζεται απέναντι στο Λιοντάρι η καμηλοπάρδαλη:
"…Μπορεί να με ξέρεις και να σε ξέρω, να με βλέπεις και να σε βλέπω κάθε μέρα, ψηλή όπως είμαι. Έχω έναν μακρύ, μακρύ λαιμό. Μπορώ να φτάσω τα πάνω κλαδιά του ψηλότερου δέντρου, αλλά τελευταία προτιμώ να σκύβω στο έδαφος, βαθιά κάτω... Μπορώ να φτάσω και εκεί, ξέρεις…"
Πρόκειται για άλλη μια αλληγορική εικόνα για την απώλεια αυτοπεποίθησης του ήρωα. Ο Eli, αντί να είναι υπερήφανος για όσα έχει καταφέρει στη ζωή του, δείχνει να χάνει το ύψος του και να σέρνεται στο έδαφος.

- Στο Ape, χτυπώντας το στήθος του, πηδάει στο βήμα των ομιλητών ο πίθηκος:
"Λοιπόν, είμαι μόνο εγώ που το σκέφτομαι ή η πορεία της εξέλιξης έχει πάει εντελώς χάλια; Ξέρεις, αυτή η διάσημη φωτογραφία, που δείχνει… πίθηκος, πίθηκος, πίθηκος, όρθιος άνθρωπος ή κάτι τέτοιο και... άνθρωπος κανονικός… Λοιπόν, κοιτάζω το επόμενο βήμα μου και πραγματικά με κάνει να ανατριχιάζω. Είναι αυτή η μοίρα μου; Είναι αυτό το μέλλον μου; Λοιπόν, μπορείς να στοιχηματίσεις φίλε, ότι εγώ δεν θα κάνω αυτό το καταραμένο βήμα."
Ο πίθηκος είναι εμφανώς αναστατωμένος ή και τρομαγμένος… Του φαίνεται αδιανόητο να δεχτεί ότι το επόμενο βήμα της δικής του εξέλιξης είναι… να γίνει άνθρωπος.

- Στο καταιγιστικό μουσικά The Garden, ο Eli στρέφει το βλέμμα του στην όμορφη φύση. Το οικολογικό μήνυμα γίνεται αισθητό, αλλά μεταφορικά ο "Κήπος" του τραγουδιού παραπέμπει στη σωματική και ψυχική ευφορία του ήρωα. Είναι ολοφάνερο ότι η συντροφικότητα παίζει κυρίαρχο ρόλο στην ευτυχία του. Και στο τραγούδι ο/η σύντροφος παίρνει τη μορφή ενός δέντρου. Το δέντρο υπενθυμίζει στον Eli, στο ρεφρέν του τραγουδιού, ότι πρέπει να το φροντίζει συνέχεια, για να μπορέσει να ταιριάξει με τον "Κήπο" του…
"Ω αγάπη μου", λέει,
"πότιζε τα κλαδιά μου και μάζευε τα φύλλα μου
και θα είμαι το ψηλότερο από όλα τα δέντρα σου.
Θα είμαι το μεγαλύτερο από όλα τα δέντρα σου.
Θα κάνω παρέα με ηλιαχτίδες και λουλούδια και μέλισσες"

- Στο Your Precious Heart is Growing παρουσιάζεται κυριολεκτικά και μεταφορικά η δύσκολη διαδικασία της εξέλιξης του ήρωα. Τότε, οι προσδοκίες των άλλων –γονέων, δασκάλων, φίλων– αλλά και οι δικές του φαίνεται να πιέζουν ανυπόφορα την καρδιά και τις αντοχές του:
"Για σαράντα νύχτες και σαράντα μέρες…"
"…μέσα από το λευκό ζεστό χιόνι και τις κρύες ακτίνες του ήλιου η πολύτιμη καρδιά σου μεγαλώνει…"
"…γιατί είναι πολύ αργά τη νύχτα, η πολύτιμη καρδιά σου μεγαλώνει…"
Και όσο πιο υψηλοί είναι οι στόχοι, τόσο μεγαλύτεροι είναι οι κίνδυνοι…
"Όσο πιο φωτεινά τα φώτα, τόσο μεγαλύτερα τα ύψη."

- Στο Yellowish Fields, κομβικό κομμάτι του άλμπουμ, ο Eli ερευνά μπροστά στον καθρέφτη τις εσωτερικές πληγές του και το πώς βλέπει τον εαυτό του μετά από τα σκληρά χτυπήματα ενός φανταστικού άγριου θηρίου, που σαφώς είναι η αμείλικτη αυτοκριτική του. Βρίσκει, ωστόσο, θεραπευτικό καταφύγιο στην κοιλάδα με τους απαλούς μπλε ορίζοντες και τα αγαπημένα του κιτρινωπά χωράφια. Η ομορφιά του τοπίου είναι ικανή να γαληνεύει τα ζώα και τον Eli, ο οποίος παραδέχεται ότι:
"…Υπήρχε χορός, υπήρχαν ταραχές, υπήρχε ζέστη, υπήρχε ζωή. Ω, αυτή ήταν η ζούγκλα, εντάξει! Αλλά βαθιά μέσα σου, θα εύχεσαι να ήταν έτσι και ο κακοποιημένος κόσμος μας, μόνο για μια νύχτα…"

- Η φύση έχει ξεσηκωθεί και προμηνύεται καλό τέλος, γιατί τα ζώα, τα εσωτερικά δηλαδή κομμάτια του Eli, ενώνονται σιγά σιγά. Αλλά υπάρχει και ένα κομμάτι σκοτεινό, θυμωμένο, κακόφημο, που, ακόμη και αν ενωθεί με τα υπόλοιπα, πάντα θα είναι παράταιρο. Στο Serpent οι πιεστικές συνθήκες της κοινωνίας είναι εκείνο το πεδίο μάχης στο οποίο το φίδι καλείται να ελιχθεί και να θέσει όρια:
"…Με έχουν αποκαλέσει ύπουλο, ψεύτη, δολοφόνο, εγκληματία. Λοιπόν, δεν έχεις και τόσα πολλά να κάνεις όταν σε όλη σου τη ζωή σέρνεις την κοιλιά σου στο χώμα με το πηγούνι στο έδαφος. Έχω έναν κανόνα και μόνον έναν: Πάτησέ με με τις βρώμικες μπότες σου και να είσαι σίγουρος ότι θα σε δαγκώσω σαν τον διάολο."

- Στο προφητικό The Forthcoming Tragedy απεικονίζεται η αίσθηση μιας επικείμενης κατάρρευσης, μιας επερχόμενης τραγωδίας τόσο ατομικής όσο κυρίως συλλογικής. Η ανάγκη να ξεφύγει κανείς από σύγχρονες δυστοπικές καταστάσεις –ανεντιμότητα, διαφθορά, μισαλλοδοξία, ρατσισμό, φασισμό– εκφράζεται με απόγνωση στο ρεφρέν:
"…Παρακαλώ, άνθρωποι, ευγενικοί άνθρωποι, μην με ταλαιπωρείτε, υποστηρικτικοί άνθρωποι, τρυφεροί άνθρωποι, ευχάριστοι άνθρωποι, που, ωστόσο, με κρατάτε από τον λαιμό, ηθικοί άνθρωποι, δίκαιοι άνθρωποι… Δεν χρειάζομαι το κλουβί σας… Βουίζει σαν μέλισσα η παιδική μελωδία..."
Το Λιοντάρι παρακολουθεί με προσοχή τους ομιλητές, καθώς όλο και περισσότεροι σύντροφοί του συγκεντρώνονται για να μοιραστούν τα βαθύτερα τραύματά τους.
Ο λύκος ουρλιάζει:
"Δεν θέλω πια να περιφέρομαι σε αγέλες, θέλω λίγο χρόνο μόνος!"
Μια ομάδα από τζάγκουαρ φωνάζει:
"Ναι! Και γιατί κάνουμε πάντα αυτό το εξουθενωτικό τρέξιμο; Έχουμε όλο τον χρόνο του κόσμου και ακόμη βιαζόμαστε. Αρκετά!"
Όλο και περισσότερες φωνές, φωνές γεμάτες θυμό, φωνές γεμάτες πόνο ακούγονται, μέχρι που ένα μικρό κολιμπρί πετάει πάνω από το μεγάλο πλήθος των ζώων. Προσγειώνεται απαλά στο βήμα, υποκλίνεται στον Βασιλιά, καθαρίζει τον λαιμό του και λέει:
"Μήνυμα από τον παγωμένο Βορρά: Οι πολικές αρκούδες ντρέπονται που είναι λευκές!"
…Τέτοια ντροπή, προφανώς, πρέπει να νιώθουν και οι λευκοί άνθρωποι για τα διαχρονικά τους εγκλήματα.

- Στο Opossum ξεσπάει μια γενική αναταραχή, μια αγωνία για τη φύση και το περιβάλλον. Το μικροσκοπικό ζωάκι οπόσουμ ουρλιάζει:
"Είναι αλήθεια, λοιπόν! Συμβαίνει! Σε όλους μας! Χωρίς εξαίρεση! Εξαπλώνεται, σαν... ασθένεια! Ωχ όχι! Πεθαίνουμε; Πεθαίνει η φύση; Πεθαίνει η ομορφιά;"
Και τότε, μόνο τότε, το παγώνι πηδάει μπροστά με την πολύχρωμη ουρά του και με δάκρυα στα μάτια, λέει:
"Λοιπόν, φίλοι μου, για μερικούς από εμάς, μερικές φορές, η ομορφιά δεν γίνεται τίποτα άλλο παρά ένα βάρος. Και σε σέρνει κάτω, αδελφέ, σε σέρνει κάτω."

- Στο πολύ τρυφερό When I Fall, που εξερευνά θέματα απελπισίας, ευαλωτότητας και ψυχικής κατάπτωσης απεικονίζεται μια στιγμή εσωτερικής κατάρρευσης του ήρωα. Ενδεικτικοί είναι οι στίχοι:
"Όταν πέσω, δεν θα έχει σημασία πώς θα πέσω… Όταν πέσω, δεν θα έχει σημασία πού θα πέσω…"
Και παρακαλεί:
"feel me, fill me, fill me. (Νιώσε με, γέμισέ με, γέμισέ με.)"
με την έννοια… κάλυψε το ψυχικό μου κενό, συντρόφευσέ με…

- Στο Turtle εμφανίζεται στο συμβούλιο μια τελευταία φωνή, αυτή της χελώνας:
"Γεια σε όλους. Συγγνώμη που άργησα. Είμαι εγώ, η χελώνα. Είμαι ένα γενικά ανυπεράσπιστο ζώο. Αλλά! Όταν εγώ νιώθω φόβο, κρύβομαι εδώ μέσα. Αυτό είναι το σπίτι μου, το καταφύγιό μου. Περίεργο όμως… Τι μπορεί να κάνει μια χελώνα όταν φοβάται το ίδιο της το σπίτι; Αυτό είναι απίστευτο... Κάποιες νύχτες, σκοτεινιάζει πολύ εκεί μέσα, σας λέω."
Ένα μικρό, εσωτερικό τραγούδι με απαλή ατμόσφαιρα και φωνητική ευαισθησία, που εξερευνά την ιδέα του φόβου που ξεκινά συχνά από τη μοναξιά και την εσωστρέφειά μας.

- Στο ...Like Bats η κατάσταση δείχνει να ξεφεύγει… Τα ζώα συνειδητοποιούν με τρόμο ότι μπορεί να χρειαστεί να προσαρμοστούν σε έναν σκοτεινό κόσμο και να ζήσουν όπως… οι νυχτερίδες. Είναι το πιο σκοτεινό σημείο του άλμπουμ. Η απώλεια της προσωπικότητας, όταν τα κομμάτια της μένουν κατακερματισμένα και ασύνδετα, οδηγεί συχνά σε βίαιες καταστάσεις και δίψα για "αίμα". Αυτές είναι οι νυχτερίδες. Όταν χάνεται το φως, βγαίνουν για αίμα.
Ο Βασιλιάς - Λιοντάρι, που στεκόταν αγέρωχος στον Μεγάλο Βράχο, είχε ακούσει κάθε ζώο να διαμαρτύρεται για την αλλοτρίωση της αληθινής φύσης του. Για πρώτη φορά στη ζωή του φαινόταν προβληματισμένος. Αναζητούσε μια δραστική λύση γι’ αυτήν την άνευ προηγουμένου κατάσταση. Τα μάτια του στράφηκαν προς τα πάνω, προς τα αστέρια και αναρωτήθηκε:
"Λοιπόν, δεν είναι τόσο αδέξια αυτή η κυκλική διαδρομή; Πράγματι, πώς μπορεί ποτέ να υπάρξει διέξοδος, ένα διαφορετικό μονοπάτι, όταν η ζωή φαίνεται να είναι ένας τόσο τέλειος κύκλος;"

- Στο The Tall Man ο Βασιλιάς - Λιοντάρι καλεί τον Άνθρωπο να μιλήσει. Τότε ο Eli σηκώνεται και διηγείται την ιστορία του Ψηλού Άντρα, που μοιάζει με τη δική του. Είναι σε απόγνωση με όσα του συμβαίνουν, όμως μια εσωτερική δύναμη τον κρατάει στη ζωή. Η δύναμη αυτή αισθητοποιείται με τον επαναλαμβανόμενο στίχο:
"Rise up! We’re gonna rise up! We’re gonna rise up. (Σήκω! Θα σηκωθούμε! Θα σηκωθούμε.)"
Η ιστορία του Ψηλού Άντρα σχετίζεται με την περίπτωση της καμηλοπάρδαλης. Πρόκειται για έναν πελώριο σε μέγεθος άνθρωπο, που "η αγάπη τον είχε προσπεράσει σαν δρομέας στο στάδιο", που έχασε τα πάντα και οδηγήθηκε στην απώλεια της ίδιας του της ζωής…
Και ενώ η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο, το Λιοντάρι καλείται να αποφασίσει πώς θα σώσει τη ζούγκλα από την κρίση που γεννούν τα συσσωρευμένα προβλήματα...

- Η λύση έρχεται στο The Crown, στην κορυφαία στιγμή του άλμπουμ. Η απόφαση του Βασιλιά - Λιονταριού για την εκτόνωση της κρίσης είναι να βγάλει το στέμμα του και να το αφήσει στο έδαφος…
"Suddenly, a deafening sound breached the quiet. The Crown was on the ground. And just like that, the King, a king he was no more. (Ξαφνικά, ένας εκκωφαντικός ήχος διέκοψε την ησυχία. Το στέμμα ήταν στο έδαφος. Και έτσι απλά, ο Βασιλιάς, βασιλιάς δεν ήταν πια.) "…

Αλλά ποια εξουσία με οποιαδήποτε μορφή της (οικογένεια, σχολείο, εργοδοσία, κυβέρνηση, θρησκεία, στρατός) αφήνει τόσο εύκολα το στέμμα της στο έδαφος; Καμία… Για να γίνει κάποιος Βασιλιάς στη Ζούγκλα, πρέπει να νικήσει το Λιοντάρι… Και αυτό ακριβώς κάνει ο Eli. Μέσα από μια επίπονη ψυχαναλυτική διαδικασία επουλώνει τα εσωτερικά τραύματά του, αποδέχεται τον εαυτό του, ορθώνει το ανάστημά του και κοιτάζει κατάματα χωρίς φόβο το Λιοντάρι. Το αναγκάζει να αφήσει συμβολικά το στέμμα του στο έδαφος! Του αφαιρεί κάθε μηχανισμό εξουσίας και ελέγχου! Το νικάει!

- Στο Every Now and Then τα ζώα της ζούγκλας και ο Eli βλέπουν με ανακούφιση την απόφαση του Βασιλιά Λιονταριού. Δεν νιώθουν πλέον το βάρος της εξουσίας. Είναι όλοι τους ισότιμοι. Μπορούν να ζήσουν χωρίς έλεγχο και επιβολές…
"Στην αρχή έγινε σιωπή. Πρώτη χαμογέλασε η χελώνα. Και μετά ο ελέφαντας. Και σταδιακά κάθε ζώο της ζούγκλας. Κάτι επιτέλους είχε συμβεί...
Ο Eli σηκώνεται από το κρεβάτι του, τεντώνεται και για λίγο μοιάζει να βρυχάται σαν άγριο θηρίο. Ανοίγει την πόρτα και μια άλλη μέρα τώρα ξεκινά…"
Ο Eli ξυπνά; Ή μήπως όχι; Μια ονειρική μελωδία στο τέλος αφήνει τον ακροατή να αποφασίσει: Ο Eli ονειρεύτηκε ή είδε κατάματα την ψυχή του στον καθρέφτη; Το μήνυμα είναι πάντως ξεκάθαρο: Η Ζούγκλα βρίσκεται μέσα μας. Καιρός να τη συνειδητοποιήσουμε και να την αντιμετωπίσουμε με αυτογνωσία, συντροφικότητα, εμπιστοσύνη, αλληλεγγύη.

Οι σκέψεις που ανέπτυξα παραπάνω, στην προσπάθειά μου να ερμηνεύσω το νόημα του δίσκου "Eli and the Portraits - The Jungle Within" είναι καθαρά προσωπικές. Άλλωστε, η ποίηση, η μουσική, οι τέχνες γενικά ερμηνεύονται διαφορετικά από τον καθένα μας ανάλογα με την προσωπικότητα και την πνευματική μας σκευή… Είναι, όμως, και σκέψεις αυτοκριτικές. Ως πατέρας άργησα και εγώ να αντιληφθώ τον εσώτερο κόσμο του Χρήστου. Άργησα ίσως να τον απελευθερώσω από την ελεγκτική σκιά μου… Τώρα, ωστόσο, πορευόμαστε ισότιμα, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον σταθερά και διακριτικά. Τέλος, δηλώνω με θάρρος ότι είμαι… και κορυφαίος θαυμαστής του!

Του εύχομαι να ανοίξει τα φτερά του ακόμη περισσότερο μαζί με εκείνο το ξεχωριστό κορίτσι. Και είθε να ισχύει και για τους δύο ο στίχος από το τρυφερό When I Fall:

"feel me, fill me, fill me.",

με την ερμηνεία που του δίνω εγώ, ως υπέρμαχος της αγάπης...

"Νιώσε με, γέμισέ με, συντρόφευσέ με με την παρουσία σου."

17.02.2026

Αλέξανδρος Παπαδόπουλος

Οι συντελεστές

Eli and the Portraits

Χρήστος Παπαδόπουλος: μουσική, στίχοι, αφήγηση, φωνητικά, κιθάρες, γιουκαλίλι, μπαντζολέλε

Νικόλας Πλάτων: τρομπέτα, φλογέρα, συνθεσάιζερ, bongos, τύμπανα, φωνητικά

Κατερίνα Πλεξίδα: φωνητικά

Αλέξανδρος Πουρλουκάκης: πιάνο, φωνητικά

Σόφη Παπακοσμά: κοντραμπάσο

Ραφαέλα Τσομπανούδη: βιολοντσέλο, φωνητικά

Δημήτρης Τσόλης: ντραμς

Λεπτομέρειες Παραγωγής

Οι ηχογραφήσεις, η μίξη, το mastering και η παραγωγή του "The Jungle Within" έγινε στο home studio του Νικόλα Πλάτωνα από τον ίδιο, ο οποίος γρήγορα έγινε επίτιμο μέλος των Eli and the Portraits. Στην πορεία της παραγωγής φιλοξένησαν στο στούντιο φίλους μουσικούς εξωτερικούς συνεργάτες, που είχαν κάτι να δώσουν από τον εαυτό τους και κάτι να μοιραστούν στη μικρή "ζούγκλα" του συγκροτήματος και είναι οι:

Αντώνης Μαγαλιός: σόλο ηλεκτρική κιθάρα στο "Petey S. Dee"

Γιώργος Χρυσικός: κοντραμπάσο στο "Petey S. Dee", στο "The Salt of the Earth", και φωνητικά στο "Petey S. Dee"

Μιχάλης Καρανίκος: τρομπόνι στα "The Garden", "The Forthcoming Tragedy", "When I Fall"

Φάνης Κοσμάς: κλαρινέτο στα "Elephant", "Ape", "The Forthcoming Tragedy"

Γιώργος Φασουλάς: μπουζούκι στο "The Forthcoming Tragedy"

Στέλλα Παυλάκη: βιολί στο "The Tall Man"

Χρύσα Μέρα, Δέσποινα Μπάρδα, Εύη Ηλία, Κατερίνα Μουχταρίδη, Μαρία Ιωαννίδου, Αντώνης Μαγαλιός, Φάνης Κοσμάς, Γιώργος Φασουλάς, Xanthi: φωνητικά σε διάφορα κομμάτια του δίσκου

Οι ηχογραφήσεις των ντραμς έγιναν στο Studio Mosquito του Κωστή Πυρένη, ο οποίος έπαιξε επίσης τα σόλο σε ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα για το "Your Precious Heart is Growing".

Βασικότατοι συνεργάτες σε αυτό το ταξίδι είναι και o Lucian Amihaesei στις φωτογραφίες και το βίντεο κλιπ, ο Γιώργος Σερέπας στο artwork και τα animations, ο Αντώνης Μαγαλιός και η Xanthi ως βοηθοί στην παραγωγή και γενικότεροι υποστηρικτές. Και βέβαια η Κατερίνα Τριχιά στην επικοινωνία.

Φωτογραφίες (Lucian Amihaesei)