Οι σημειώσεις του Χρήστου Παπαδόπουλου

αστέρι αληθινό...

Είναι μια απρόσμενη ευχαρίστηση, όταν περνώ τη μέταλ φάση μου. Και δεν είναι κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά. Αλλά όταν συμβαίνει, σπρώχνει ελαφρά ένα χαζοχαρούμενο χαμόγελο στα χείλη, το οποίο σε αντίθεση με τις καθημερινές χαρές, δεν αποτελεί διακριτή στιγμή, μα έχει διάρκεια και κατεύθυνση. Επιστρέφω στα μαλλιά και στην ακμή του 2003, όταν και πρωτοέπιασα ηλεκτρική κιθάρα στην Κομοτηνή. Πρώτος δάσκαλος ο Σπύρος, μια χέβι μουτράρα με χέρια που θύμιζαν τις κινήσεις του Μέσι με τη μπάλα στο γήπεδο. 

Στο Ωδείο του Μενέλαου Συκάκη εμφανιζόμουν κάθε Παρασκευή απόγευμα για μάθημα, με ακόρεστη δίψα για σκασμένα από τις χορδές δάχτυλα. Sabbath, Maiden, Priest, Metallica, Blind Guardian, Slipknot, Tool, Rotting Christ, Nevermore, Death, το ένα ριφ διαδεχόταν το άλλο, με τα σόλο δεν τα πήγαινα πολύ καλά, αλλά τον ρυθμό τον είχα. Η παλάμη μου γράπωνε το μπράτσο της κιθάρας και ταυτόχρονα εμένα απ’ τον αυχένα λες και ήμουν μικρό γατί που δεν ήξερε καλά-καλά να περπατάει. Και κάθε φορά που κούμπωνα το βύσμα στον ενισχυτή, ψήλωνα λίγο.

Judas Priest - Painkiller: "Faster than a bullet, terrifying scream, enraged and full of anger, he is half man and half machine"

Είναι μια απρόσμενη απόλαυση, αυτό το σκάσιμο των power chords (πρώτη – πέμπτη) στο θώρακα. Είναι αδημονία για ανάκτηση του ελέγχου. Κάθε βήμα και παραπάτημα, κάθε μέρα και σκοτείνιασμα σε τούτη την αληθινή ζωή, σε τούτη την γκαντέμω γενιά που έζησε την Άρτα και τα Γιάννενα από αναποδιές, ανατρέποντας το κλισέ για τα δύσκολα τα χρόνια τα παλιά, ανατρέποντας το αφήγημα ότι τα’ χουμε όλα στρωμένα. Λες και χρειάζεται να τις μετράμε κάθε φορά με τους «παλιούς». Όπως είπε και ο Βέγγος: «στης ζωής μου τη γαλέρα τράβηξα άγριο κουπί». Κι είμαι σίγουρος ότι για κάθε ένα από εμάς πάνω κάτω αυτό ισχύει. Αστερίσκος: όχι για όλα μας. Δεν «περνάμε όλοι τα ίδια» κι είναι καθησυχαστική η σκέψη αυτή, όσο μη συμπεριληπτική κι αν ακούγεται. Σημαίνει ότι, αν μη τι άλλο, ένα χι πλήθος είμαστε μαζί. Κι ένα ψι σε μια άλλη όχθη. Κι ας μείνει έτσι.

Death - Spirit Crusher: "Human at sight, monster at heart, don’t let it inside, it could tear you right apart"

Αλλά πάμε να δούμε τι σημαίνει να είσαι 30κάτι το 2022. Έζησες, από τότε που άρχισες να αντιλαμβάνεσαι τα βασικά, περίπου με χρονολογική σειρά: ψευδοανάπτυξη ορθόδοξης ΠΑΣΟΚάρας, ψευδοαθλητισμό Ολυμπιακών Αγώνων, ψευδοεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις - βυθίσεις στα μπαζωμένα βρωμόνερα του νεοπλουτισμού και της αριστείας, καμένα στρέμματα για χάριν τσιμεντένιου κεφαλαίου, αρχή οικονομικής κρίσης, άνοδο Χρυσής Αυγής (και πτώση, να’ χαμε να λέγαμε, 8 χρόνια μετά), άνοδο νεοφασισμού ως αναπόφευκτο σύμπτωμα και ταυτόχρονα ως ταχέως εξαπλούμενο υποκείμενο νόσημα στον ήδη (εξ)ασθενή(μενο) πληθυσμό, ΜΑΤ στη γειτονιά, ΜΑΤ στο σχολείο, ΜΑΤ στο πανεπιστήμιο, ΜΑΤ στο σπίτι μας, στο κεφάλι μας, στον κ**ο μας οσονούπω, αποκαλύψεις βιαστών, κακοποιητών και παρενοχλητών της διπλανής πόρτας, του δίπλα γραφείου, του δίπλα καμαρινίου ή και του δίπλα μαξιλαριού, 2ετές φεστιβάλ COVID (και πού’σαι ακόμα) κι έναν (ακόμη) πόλεμο μπόνους, αυτή τη φορά στα «πολιτισμένα» ευρωπαϊκά χωράφια. Και Αλέξης, Παύλος, Σαχζάτ, Ζακ/Ζάκι, Ελένη, Βασίλης, κι ανώνυμος/η/ο σε Έβρο και Αιγαίο. Και πάλι ξεχνάω πολλά, είμαι σίγουρος. Αλλά μέχρις εδώ με τη λίστα αυτή. Πιστεύω αρκούν κι αυτά ως τεκμήρια. Μια ιδέα για το πώς χάνεται ο έλεγχος, η επαφή με το έδαφος. Μια γεύση από την ανάγκη να σε γραπώσει κάτι απ’ τον αυχένα. Μια αίσθηση του τι σημαίνει να ψάχνεις την απάντηση στο: «και τώρα πώς πάμε παρακάτω;»

Slipknot - Duality: "I push my fingers into my eyes, it’s the only thing that slowly stops the ache"

Από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα λοιπόν. Από το Ντεπώ στην Κυψέλη. Κι από ‘κει Εθνικό (μα τι κωλοφαρδία με το που ήρθα, Τάκη ευχαριστώ) και τώρα στο Διάσημο Μικρούλι Τσίρκο. Ναι ρε, είναι τόσο αξιολάτρευτοι όσο και το όνομά τους. Από την Ομόνοια στον Πειραιά. Από τη Χαρά-Μάτα, το Θανάση, το Δημήτρη, τον Κωστή, την Ελένα, τον Παναγιώτη, τη Βικτώρια, στον Κωνσταντίνο, την Ελένη, το Γιάννη, τη Μυρτώ, την Ηρώ, το Σταύρο, τον Ίλια, τη Βίβιαν, το Λευτέρη, το Βασίλη. Ένα ρυθμικό χοροπηδηχτό από όνομα σε όνομα, από παρέα σε παρέα, από τόπο σε τόπο, από ερέθισμα σε απόκριση σε συναίσθημα σε απόκριση και πάλι πίσω.

Είναι μια απρόσμενη ανακούφιση και γαλήνη, αυτή η εμπιστοσύνη. Αυτό το ποσοστό του βάρους μου πάνω στο άλλο σώμα. Κι αυτό που δέχομαι, αντιστοίχως, στο δικό μου. Ο ήχος του άλλου στο αυτί και στο στομάχι μου. Η γεωμετρία του χώρου πλασμένη με κίνηση και λόγο. Και ξαφνικά τα πόδια μου εφάπτονται ξανά στο πάτωμα. Περπατούν για τον άλλο, προς τον άλλο, εξ αιτίας του άλλου.

Tool - Parabola: "This body, this body holding me, be my reminder here that I am not alone"

Στο δρόμο για να συναντήσω τα παιδιά, το Διάσημο Μικρούλι Τσίρκο ντε, 2 πράγματα βαράνε στο Spotify: Fight Club στον Sport FM (εκπομπάρα) και μια λίστα με τίτλο «Μέταλ Γοδς». Είτε ακούω Τσαούση – Βαϊμάκη, είτε Iommi και Schuldiner, το βήμα με πάει μόνο του προς το θέατρο. Δεν επιλέγω το βήμα. Έχω ήδη επιλέξει. Ανακτώ τον έλεγχο σταματώντας να τον απαιτώ, χάνοντάς τον ξανά και ξανά.

Black Sabbath - Planet Caravan: "We sail through endless skies, stars shine like eyes…"

Και κάπως έτσι, κόντρα στα όνειρά μου περί αστροναυτικής καριέρας όταν ήμουν 8, κοιμάμαι και ξυπνώ στο σώμα μου κι έπειτα ανασηκώνομαι και πατώ επιτέλους στο ζεστό έδαφος, τον αιώνιο παρτενέρ μου. Θα σηκώνει το βάρος μου για πάντα, μα πού και πού θα το σπρώχνω κι εγώ, όταν περνώ απ’ την άμυνα στην επίθεση, με τακτικές transition όπως του Γιούργκεν Κλοπ στη σταθερότερη και ακλονητότερη (λεξιπλασία για απόλυση) αγάπη της ζωής μου, τη Λίβερπουλ. Στις 23 Μαΐου γίνομαι 34, όσo και η μάνα μου όταν με γέννησε. Κι εκείνο το βράδυ θα το περάσω με εμπιστοσύνη και μουσική, αμφότερες θεραπευτικές, πλάι σε σώματα που στηρίζουν το ένα το άλλο. Ίσως αποχωριστούμε το έδαφος, ίσως πετάξουμε. Ίσως πάλι να πέσουμε. Στην τελική, έτσι κώλος (μ’αρέσει που πριν έβαλα αστεράκια) και βρακί που γίναμε, αν πέσουμε, σαν ντόμινο θα πέσουμε, γεννώντας εικόνα και ήχο πτώσης. Και, διάολε, όπως και να’ ναι, όμορφα θα’ ναι το δίχως άλλο.

Metallica - Wherever I May Roam - "But I’ll take my time anywhere, free to speak my mind anywhere, and I’ll redefine anywhere…Anywhere I roam, where I lay my head is home"

Δεν ξέρω πώς να κλείσω τις σημειώσεις αυτές, ήδη νιώθω ότι φλυάρησα υπέρ του δέοντος και καταχράστηκα σημαντικό διαδικτυακό χώρο και χρόνο.

Άκου μέταλ. Κι αν δεν σου αρέσει, άκου μέταλ. Κι αν δεν σου αρέσει, άκου μέταλ. Μέχρι να σου αρέσει. Κι όταν δεν σου αρέσει, σταμάτα να ακούς. Θα έρθει η στιγμή που ο αυχένας σου θα χρειαστεί αυτήν την πρώτη-πέμπτη ξανά.

Γκαααν, γκαγκαγκαγκαγκαγκαγκαγκαγκα γκααν,

γκαγκαγκαγκαγκαγκαγκαγκαγκα γκαααααν,

γκαγκαγκαγκαγκαγκαγκαγκαγκα γκααν…

Αυτό είναι παρτιτούρα για  κιθάρα από το Hell Patrol των Judas Priest.

Έρχονται το καλοκαίρι. Είναι μεγάλοι. Γέρασαν ρε παιδί μου. Πώς το λένε. Το πι τους λείπει.

Παρόλα αυτά, πάμε;

Να μας κλείσω;

Εντάξει.

Έτσι θα κλείσω.

Νομίζω είναι οκ.

Φτου, χρειάζομαι υστερόγραφα.

υ.γ.1: Το κείμενό μου περιέχει άμεσες αναφορές στη γραφή του φίλου πια Κωνσταντίνου Μάρκελλου και τη «Χορευτική» του «Πανούκλα». Ελάτε να μας δείτε στον Πειραιά. Πόσο συχνά πάτε σε παραστάσεις που παίζουν τα τελευταία 500 χρόνια; Bonus λόγος: Η ομάδα λέγεται ΔΙΑΣΗΜΟ. ΜΙΚΡΟΥΛΙ. ΤΣΙΡΚΟ. It’s so fluffy I’m gonna diiiiiiiiiieeeeee!!!

υ.γ.2: Μου λείπουν πολύ οι Eli & the Portraits. Το κυνήγι χρόνου, χώρου και επιβίωσης σε αυτή την αδίστακτη για αποθέματα σωματικής ενέργειας πόλη μάς έχει θέσει σε προσωρινό διάλειμμα. Ωστόσο, η εμπιστοσύνη δουλεύει και εκεί. Η μέταλ πάλλεται και εκεί. Κι ας παίζουμε alt country ή ό,τι σκατά είναι αυτό που παίζουμε τέλος πάντων, να πα να γαμηθεί, δεν έχω ιδέα, δεν έχει και σημασία. Η στιγμή θα μιλήσει και θα επιλέξει για εμάς. Και θα σμίξουμε ξανά. We are one with the Force and the Force is with us.

υ.γ.3: Πάω να βάλω τον νέρντουλα για ύπνο. Ευχαριστώ, Γιώργο, που με άφησες να βρίσω λιγάκι, το’ χα ανάγκη.


Ο Χρήστος Παπαδόπουλος συμμετέχει στη “Χορευτική Πανούκλα” του Κωνσταντίνου Μάρκελλου, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά- Σκηνή Ωμέγα, έως 11 Ιοουνίου, κάθε Δευτέρα και Τετάρτη στις 21.00 και κάθε Σάββατο στις 18.00.


κείμενο | χρήστος παπαδόπουλος */* φωτογραφίες | βαγγέλης μακρυγιάννης + στέλλα τουμπέλη + σωτήρης μελανός + alex kat  */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου


Πηγή: rejected.gr