σημειώσεις, ας πούμε
Στο άδειο μου στομάχι απόψε μπήκες. Δεν ξέρω τι ζητάς και αν το βρήκες.
Πάντως άνοιξα το στόμα διάπλατα και τρύπωσες μέσα μου να ζεσταθείς για άλλη μια φορά. Τι είσαι, σάμπως ξέρω; Αισθάνομαι αμήχανα μαζί σου, κυρτώνουν οι ώμοι μου, ντρέπομαι. Κι ο έρωτας βέβαια, της Αμηχανίας παιδί δεν είναι; Ή –σύμφωνα με τη Wikipedia- του Πόρου, του Άρη, του Ζέφυρου, του Αιθέρα, του Χάους και του Ερέβους και της Πενίας, της Αφροδίτης, της Ίριδας, της Έριδος και της Νυκτός; Ούτε κι ο ίδιος έμαθε ακριβώς ποιοι θεοί, θεές, νύμφες και τιτάνες φασώθηκαν σε κάποιο πάρτι ομαδικώς και τώρα μας τρώει η μαύρη ταλαίπα με την πάρτη του.
Ο γνωστός στην Κομοτηνή, ως εργαζόμενος Πολιτικός Μηχανικός σε Τεχνικές Υπηρεσίες του Δημοσίου, Αλέξανδρος Παπαδόπουλος, τα τελευταία χρόνια και μετά τη συνταξιοδότησή του υπηρετεί τον τομέα του Πολιτισμού, με ιδιαίτερη έμφαση στον Κινηματογράφο και τη γραφή, μέσα από το προσωπικό του διαδικτυακό μπλογκ το TimeLineAlex, και όχι μόνον, αφού το 2020 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Παρατηρητής της Θράκης», το πρώτο του μυθιστόρημα «Λητώ+» που τοποθετείται χρονικά στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 και είναι σύνθεση των ερωτικών ιστοριών δυο γοητευτικών κυρίων του Αλέξανδρου και του Άλκη, και τρία χρόνια μετά, από τον ίδιο εκδοτικό οίκο, του συναρπαστικού πολιτικοκοινωνικού αφηγήματος «ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑ…», όπου πρωταγωνιστούν οι πολιτικοί και θεσμικοί διαχειριστές των αναπτυξιακών νόμων και οι Πολιτικοί Μηχανικοί ως υπάλληλοι-εξιλαστήρια θύματα των παρεκτροπών της πολιτικής εξουσίας.
