Τέλος πια τα ψέματα

Έξι μήνες μετά από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 η χώρα μας σύρεται κυριολεκτικά προς ένα τρίτο μνημόνιο, που - όχι άδικα - ο Γιάνης Βαρουφάκης χαρακτήρισε ως μια νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών. Η χώρα μας, χρεοκοπημένη, μετά από την επί πέντε χρόνια αδιέξοδη εφαρμογή δύο μνημονίων λιτότητας, και ηττημένη, μετά από πέντε μήνες αδιέξοδων διαπραγματεύσεων, καλείται να υλοποιήσει αναγκαστικά ένα άκρως τιμωρητικό πρόγραμμα. Ένα πρόγραμμα που επιβάλλεται στην Ελλάδα από τους δανειστές της όπως είχε επιβληθεί από τους νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στην ηττημένη Γερμανία ένα δυσβάσταχτο πρόγραμμα πολεμικών αποζημιώσεων.

Testament of Youth

Η ζωή είναι όμορφη αλλά και σκληρή, συχνά άδικη, σε κάθε περίπτωση βέβαια πλήρως απρόβλεπτη…
Εμείς, μπορεί να παλεύουμε συνέχεια για να την οριοθετήσουμε, όμως εκείνη μπορεί πολύ εύκολα να μας αλλάξει όλα τα δεδομένα. Τότε, είμαστε υποχρεωμένοι να επαναπροσδιορίσουμε τα πάντα, όπως τους στόχους, τα όνειρα και τις ελπίδες μας, ενώ οφείλουμε να βλέπουμε την κάθε δυσκολία με άλλο τρόπο και να συνεχίζουμε.

Γάμος….αλά Ελληνικά….ή μήπως Όχι;

Θα έλεγα απερίφραστα Όχι. Όμως, τι σημασία έχει πλέον το Όχι; Εδώ, μία ακριβώς εβδομάδα πριν, στο δημοψήφισμα, επικράτησε το Όχι και η συμφωνία με τους δανειστές μας έγινε όπως την είχαν ονειρευτεί αυτοί του Ναι. Άρα, είτε απαντήσω Όχι είτε Ναι μην ασχοληθείτε ιδιαίτερα.
Εκείνο που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι ότι ο γάμος έγινε όπως έπρεπε ώστε να μην εξοργιστεί ο Σόιμπλε και ζητήσει από τον Έλληνα Πρωθυπουργό την επιβολή Φ.Π.Α. της τάξης του 83% σε όλους τους γάμους οι οποίοι έχουν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά επίδειξης του απόλυτου πλούτου.

Ευρώ ή Δραχμή

Μετά από μία πεντάμηνη διαπραγμάτευση και ένα δημοψήφισμα,  φαίνεται ότι φτάνουμε επιτέλους προς το τέλος.
Όποιο και αν είναι το τελικό αποτέλεσμα οφείλουμε όλοι να το αποδεχτούμε και όσοι ψήφισαν ΟΧΙ σε ποσοστό 62%, απορρίπτοντας τη συνέχιση της λιτότητας, και όσοι ψήφισαν ΝΑΙ στη λιτότητα σε ποσοστό 38%.
Ο λόγος είναι πολύ απλός. Αν δεχτούμε τις σχετικές δημοσκοπήσεις, το 72% του ελληνικού λαού επιθυμεί την παραμονή μας στο Ευρώ. Το ποσοστό αυτό διαμορφώνεται αν προσθέσουμε στο 38% του ΝΑΙ και ένα ποσοστό 34% από το ΟΧΙ. Με τη συλλογιστική αυτή, αυτό που μένει ως ΟΧΙ στο Ευρώ είναι μόλις ένα 28%, ποσοστό πολύ μικρό για την πλήρη ρήξη με τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Είναι απλά μαθηματικά.

Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας ….και εμείς

Όσοι διαβάσατε την προηγούμενη ανάρτησή μου, Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, ασφαλώς θα είχατε διαπιστώσει ότι, στη σχετική φωτογραφική σύνθεση,  εμφάνιζα τους εταίρους μας περίπου ως αστέρες του κινηματογράφου.
Αυτή τη φορά αναγκάστηκα εκ των πραγμάτων να διορθώσω εκείνη την ανορθογραφία αποτυπώνοντας λίγο καλύτερα τα πραγματικά πρόσωπά τους. Βλέπετε, τότε, είχε μόλις εκλεγεί η πρώτη Αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα (λίγο πολύ όλοι είχαμε μια συγκρατημένη αισιοδοξία). Και για να συμβεί αυτό χρειάστηκε να υποσχεθεί προεκλογικά στον δοκιμαζόμενο λαό - μετά από πέντε αδιέξοδα χρόνια λιτότητας - ότι θα τον οδηγήσει περίπου στη γη της επαγγελίας.

Τρία κινηματογραφικά παραμύθια

Αν όλα όσα στενάχωρα συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας σας έχουν κουράσει, αν όλα όσα ακούτε από όλα τα κανάλια - πλην των κρατικών - σας έχουν καθίσει στο στομάχι, τότε μπορείτε να αποδράσετε, ανάλογα με τις προτιμήσεις σας, σε κάποιο από τα τρία παραμύθια, για μικρούς και μεγάλους, που σας προτείνω. Τουλάχιστον αυτά είναι αθώα και δεν έχουν αληθινούς δράκους……

The Age of Adaline

Ποιος από σας δεν θα ήθελε να συναντήσει απρόσμενα ύστερα από 4 με 5 δεκαετίες την πρώτη κοπέλα της ζωής του, που για κάποιο λόγο δεν θα είχε αλλάξει καθόλου ηλικιακά και κατά συνέπεια φυσιογνωμικά;

Θα μου πείτε ότι αυτό μόνο στον κινηματογράφο συμβαίνει. Ναι, σωστά. Μήπως, όμως, αυτή δεν είναι και η μαγεία του;

The Fault in Our Stars

Η ταινία αρχίζει με την Hazel, την οποία υποδύεται η  Shailene Woodley (The Descendants, The Spectacular Now, Divergent), να αφηγείται ατενίζοντας τον έναστρο ουρανό.
Hazel : Πιστεύω πως έχουμε επιλογή στο πώς να διηγηθούμε μια θλιβερή ιστορία. Από τη μια πλευρά, μπορείς να την ωραιοποιήσεις όπως το κάνουν στις ταινίες και στα ρομαντικά μυθιστορήματα. Όπου όμορφοι άνθρωποι παίρνουν όμορφα μαθήματα. Και τίποτα δεν είναι τόσο χάλια που να μη φτιάχνει με μια συγγνώμη κι ένα τραγούδι του Πίτερ Γκάμπριελ. Αυτή η εκδοχή μ' αρέσει, όπως και σε κάθε κορίτσι. Πιστέψτε με. Αλλά δεν είναι η αλήθεια. Αυτή είναι η αλήθεια. Λυπάμαι….
Και η αλήθεια της Hazel, ενός κατά τα άλλα χαμογελαστού και αισιόδοξου 16χρονου κοριτσιού, ξεκινάει από τις πρώτες σκηνές και χωρίς περιστροφές με την κατάσταση της υγείας της.

Ενημερωτικό Σημείωμα Ι

Με τη συμπλήρωση τριών μηνών από την έναρξη λειτουργίας του ιστολογίου θα ήθελα:
α. να ευχαριστήσω θερμά όλους όσους το έχουν επισκεφτεί μία ή και περισσότερες φορές κατά το διάστημα αυτό, και
β. να τοποθετηθώ, στη συνέχεια, σε κάποιες από τις αναμενόμενες αλλά και μη αναμενόμενες απορίες σας.

Π.Κ.Ρ. - Καλοκαιρινή Συναυλία

Η Πολιτιστική Κίνηση Ν. Ροδόπης στα καλύτερά της…..
Ύστερα από πολλά χρόνια ο Πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο τόλμησαν ένα δύσκολο ομολογουμένως εγχείρημα και πέτυχαν το απόλυτο, όταν όλα, και κυρίως οι κακές καιρικές συνθήκες των προηγούμενων ημερών, δεν έδειχναν να είναι σύμμαχοί τους.
Με αντίξοες, λοιπόν, συνθήκες πέτυχαν να ομορφύνουν την Αυλή και να στήσουν άψογα τα μηχανήματα της Καλοκαιρινής Συναυλίας χάρη στον Κυριάκο Οικονομίδη, το Γεράσιμο Αδαμακόπουλο, το Διονύση Στρακόσια, το Νίκο Κουτσογιάννη και τον Αφεντούλη Οικονομίδη και να υποδεχτούν φιλόξενα τα μέλη και τους φίλους της Πολιτιστικής Κίνησης Ν. Ροδόπης.

Λάκης Χατζηκυριάκος (1946-2007)

Ο "μεγαλύτερος αδελφός μου".

Το απόλυτο πρότυπο στα χρόνια της εφηβείας μου.

Ένας υπέροχος άνθρωπος.

Ο Λάκης Χατζηκυριάκος.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε.

Σαν χθες ακούω στα αφτιά μου τη φωνή του μπαμπά.

- Θα έλθεις στο μαγαζί το απόγευμα;

Έκανα ότι κοιμόμουν….. Δεν ήθελα να πάω. Δεν ήθελε, άλλωστε, και η μαμά. Πάντα πίστευε ότι εγώ δεν κάνω γι’ αυτή τη δουλειά, γιατί "δεν ξέρω να λέω ψέματα". Αντίθετα, ο μπαμπάς με ήθελε στο μαγαζί, που ήταν το μοναδικό για την εποχή, κατάστημα μουσικών ειδών και δίσκων στην Κομοτηνή, το γνωστό τότε "Ντο Ρε Μι".

Και η κουβέντα εξελισσόταν κάπως έτσι.

- Θα είναι ο Λάκης;

- Ναι, θα είναι.

- Ε, τότε θα έλθω.

Ήταν η μόνη περίπτωση που θα θυσίαζα τη μπάλα για να πάω στο μαγαζί.

Μέσα στην ατυχία του για τον γιο του, ο μπαμπάς - την περίοδο εκείνη - έμελλε να συναντήσει τον άνθρωπο που θα αγαπούσε στη συνέχεια σαν "τον γιο που θα ήθελε να έχει".